Αρχή του 2020 με φρέσκο χιόνι στις ελληνικές Άλπεις στα Ελληνικά Αλπικά λιβάδια και βουνά

Η παρέα των 3 φίλων απο την Θράκη ( Πέτρος - Κώστας- Χρήστος)

Ποιος είπε ότι η Ελλάδα δεν έχει Άλπεις, Αλπικά τοπία και λιβάδια ή βουνά; 

Ότι δεν συναντάς Έλατα και φρεσκοχιονισμένα - πασπαλισμένα όπως ακριβώς οι Χριστουγενιάτικοι κουραμπιέδες, ή δεν υπάρχουν λιβάδια και βλάστηση εφάμιλλη της ξακουστής Οροσειράς της Κεντρικής Ευρώπης;

Μπορεί το υψόμετρο να είναι χαμηλότερο και το όνομα (Περτούλι - Κόζιακας - Ελάτη) της Οροσειράς της Ν. Πίνδου διαφορετικό αλλά οι συνθήκες που συναντήσαμε και το τοπίο παρόμοιο.

Αυτή τη φορά την εξόρμηση πραγματοποιήσαμε - η Τριμελής παρέα από την Θράκη (Χρήστος - Κώστας - Πέτρος) με την 60 μελή ομάδα μας τον συνήθη ύποπτο και διοργανωτή τέτοιων εξορμήσεων Ε.Ο.Σ. στον οποίο συμμετέχουμε εδώ και 13 χρόνια είτε σαν περιπατητές είτε σαν εθελοντές (ΟΜΟ) είτε πάλι σαν αθλητές. Η διοργάνωση για την Περίοδο των Θεοφανείων στην περιοχή του ορεινού όγκου του Ν. Τρικάλων έτυχε μεγάλης εκτίμησης και επιτυχίας μιας και με την έλευση μας στο Βουνό συνέπεσε και η πρώτη ισχυρή χιονόπτωση και η πρώτη ταυτόχρονα για το 2020!

Το Νεραϊδοχώρι ή Βετερνίκ (παλαιά ονομασία) είναι ορεινό χωριό του Δήμου Πύλης. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.140 μέτρων στις πλαγιές των Κόζιακα,. Οι κορυφογραμμές του Κόζιακα Μαρόσα, Νεραϊδα και Λουπάτα υψώνονται σαν γίγαντες γύρω του αφού με το υψόμετρό τους (1980,2000μ.) δείχνουν να αγγίζουν τον ουρανό. Οι πυκνές ελατοσειρές σε συνδυασμό με τις πολλές πηγές που τις διασχίζουν, άλλες με το ήρεμο κελλάρισμά τους και άλλες με το χειμμαρώδες βουητό, δημιουργούν μια από τις ωραιότερες και τις πιο υγιεινές γωνιές του Κόζιακα.

Ιστορία : Η παράδοση αναφέρει ότι υπήρχαν κάποτε στο χωριό δυο πλούσια και όμορφα κορίτσια. Το ένα το έλεγαν Μαρία ¨Μάρω¨ και το άλλο Νεραϊδούλα. Κλέφτες πατήσανε στο χωριό γυρεύοντας να πάρουν αιχμάλωτες τις δυο κοπέλες. Μα εκείνες κατόρθωσαν να ξεφύγουν. Η μια ανέβηκε στην κορυφή του ενός βουνού και η άλλη στην κορυφή του άλλου βουνού. Όταν οι κλέφτες φύγανε τα κορίτσια δεν γυρίσανε στο χωριό. Είχαν χαθεί. Οι γέροι και οι γριές του χωριού λέγανε ότι πολλές φορές, τις φεγγαρόλουστες βραδιές βλέπανε τις σκιές τους και τις σκοτεινές νύχτες ακούγανε τις παραπονιάρικες φωνές τους. Από τότε τα βουνά ονομάστηκαν "Μαρόσα" και "Νεράιδα". Απ' την παράδοση αυτή είναι η μια εκδοχή από την οποία το χωριό έλαβε το όνομα Νεραϊδοχώρι.

Το γεφύρι του Χατζηπέτρου ή γεφύρι της Σμίξης όπως το λένε μερικοί βρίσκεται στο Νεραϊδοχωρι συνεχίζοντας το δρόμο από την πλατεία του χωριού με κατεύθυνση προς το ποτάμι.

Χρηματοδότης του υπήρξε ο αρχιτσέλιγκας Γεώργιος Χατζηπέτρος και γεφυρώνει το Περτουλιώτικο ρέμα. Πρόκειται για μονότοξο γεφύρι με συνολικό μήκος 30,5 μέτρα, ύψος περίπου 8 μέτρα, άνοιγμα τόξου 14,3 μέτρα με το αριστερό του βάθρο να βρίσκεται πάνω σε βράχο. Κατασκευασμένο από ψαμμίτη και λαξευτές πέτρες πιθανότατα τον 18ο αιώνα, περίπου το 1750.

Το γεφύρι αποτέλεσε πέρασμα από τα χωριά του Ασπροποτάμου προς τον Τρικαλινό κάμπο αφού μετά το γεφύρι ακολουθεί η Βλαχόστρατα, ένα παλιό καλντερίμι που σώζεται σε καλή κατάσταση που ήταν το πέρασμα για ανθρώπους και ζώα που ήθελαν να περάσουν. Το μονοπάτι που ακολουθεί μετά το γεφύρι ειναι βατό και εύκολο και μπορεί να το περπατήσει ο οποιοσδήποτε.

Αν διανύσετε όλη τη Βλαχόστρατα θα συναντήσετε μετά από μία ώρα περίπου την βρύση ''Φτελιά'' ή αλλιώς βρύση Σουλεϊμάν που μπορείτε να κάνετε τη στάση σας να πιείτε το νερό της βρύσης και να κάνετε και πικ νικ στο χώρο της βρύσης, τη διαδρομή προς τη βρύση την περπατήσαμε και σας τη παρουσιάζουμε εδώ. Ο χώρος του γεφυριού αποτελεί μία ευχάριστη επίσκεψη για όσους βρίσκονται στο Νεραϊδοχώρι, το Περτούλι και τα γύρω χωριά. Μία πανέμορφη διαδρομή για να διανύσετε χειμώνα-καλοκαίρι. Το χειμώνα με το χιόνι το σκηνικό είναι ειδυλιακό αλλά μη ξεχνάτε οτι και τα νερά από το ποτάμι ειναι περισσότερα και θέλει περισσότερη προσοχή. Το καλοκαίρι ειναι σαφώς πιο εύκολο να το προσεγγίσετε και να περπατήσετε ακόμα και κάτω από το γεφύρι.

ΚΟΖΙΑΚΑΣ: βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της κεντρικής Πίνδου και είναι το Κερκέτιον όρος των αρχαίων. Το σημερινό του όνομα, πιθανόν προέρχεται από την τούρκικη λέξη “Κοτζιά” = μεγάλος και «γιακά» = λαιμός, ήτοι, μεγάλος λαιμός, κατ’ επέκταση μακρύ βουνό. Είναι ένα πανέμορφο μακρόστενο βουνό δυτικά των Τρικάλων, που το μήκος της ενιαίας ράχης του ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα από βορά (Καλαμπάκα/Μετέωρα) μέχρι νότο (Πύλη). Χαρακτηρίζεται από γυμνές και βραχώδεις πλαγιές, φαράγγια δασωμένα με έλατα, οξιές, δρύες και φυλλοβόλα, καθώς και απότομους γκρεμούς. Στις ανατολικές και δυτικές πλευρές του υπάρχουν πυκνά δάση με φυλλοβόλα ενώ πιο ψηλά τα έλατα επικρατούν παντού. Σε όλο τον όγκο του βουνού υπάρχουν πηγές, με εξαιρετική ποιότητα νερού. Είναι μεγάλος βιότοπος για την αρκούδα, που σημάδια της συναντάς σχεδόν παντού στο βουνό.

Σχηματίζει πανέμορφα μικρά οροπέδια και είναι θαυμάσια εκδρομή για όλες τις εποχές του χρόνου.  Οι σουβλερές κορυφές του τρυπούν τα σύννεφα, οι ράχες του σχηματίζουν στον ορίζοντα γιγάντιες ανθρώπινες παραστάσεις. Πλαγιές, φαράγγια, σπηλιές, ρεματιές, περίεργες τρύπες (δολίνες), μεγάλες κλειστές λεκάνες (πόλγες), μικρολίμνες, σάρες, σγκαβαλιές, σταλαχτίτες, αποτελούν πρόκληση προς φυσιολάτρες, τολμηρούς ορειβάτες και αναρριχητές για εξερεύνηση.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ -  ΚΑΛΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ

Η ανακοίνωση έλεγε "Επίσκεψη στις Ελληνικές Άλπεις" στην έναρξη της Χρονιάς και εντολέας ήταν ο συνήθης γνωστός μας ΕΟΣ Θεσ/νικης - η ορειβατική μας παρέα δηλαδή με την οποία εκδράμουμε σε μέρη άγνωστα αλλά πολύ όμορφα της Χώρας μας

Η παρέα γνωστή από τα παλιά οι τρεις από την Θράκη Χρήστος - ο υπογράφων - και ο Κώστας και η εκδρομή ξεκίνησε....

Γεφύρι Χατζηπέτρου

Το γεφύρι του Χατζηπέτρου χρηματοδότης του υπήρξε ο αρχιτσέλιγκας Γεώργιος Χατζηπέτρος και γεφυρώνει το Περτουλιώτικο ρέμα. Πρόκειται για μονότοξο γεφύρι με συνολικό μήκος 30,5 μέτρα, ύψος περίπου 8 μέτρα, άνοιγμα τόξου 14,3 μέτρα με το αριστερό του βάθρο να βρίσκεται πάνω σε βράχο. Κατασκευασμένο από ψαμμίτη και λαξευτές πέτρες πιθανότατα τον 18ο αιώνα, περίπου το 1750.Το γεφύρι αποτέλεσε πέρασμα από τα χωριά του Ασπροποτάμου προς τον Τρικαλινό κάμπο αφού μετά το γεφύρι ακολουθεί η Βλαχόστρατα, ένα παλιό καλντερίμι που σώζεται σε καλή κατάσταση που ήταν το πέρασμα για ανθρώπους και ζώα που ήθελαν να περάσουν. Το μονοπάτι που ακολουθεί μετά το γεφύρι είναι βατό και εύκολο και μπορεί να το περπατήσει ο οποιοσδήποτε.

Χ/Κ Περτουλίου Καταφύγιο Κόζιακα


Χιλιομετρική απόσταση 9 χλμ ώρες διαδρομής 4,30
Μέγιστο υψόμετρο 1703m Ελάχιστο υψόμετρο 1142m
Το καταφύγιο του Κόζιακα βρίσκεται σε υψόμετρο 1.750 μ. στην τοποθεσία Μπακόλα, στους πρόποδες της ψηλότερης κορυφής του Αστραπή ή Χαζηπέτρος, από το οποίο διέρχεται το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4. Η θέση που βρίσκεται το καταφύγιο παραχωρήθηκε την δεκαετία του 1950 με βασιλικό διάταγμα στον Ε.Μ.Ο.Τ. (Εκδρομικός και Μορφωτικός Όμιλος Τρικάλων), κατόπιν ενεργειών του αείμνηστου Αχιλλέα Καρανάσιου. Ανάβαση στο καταφύγιο Κόζιακα από τη βάση του Χ/Κ μέσω σηματοδοτημένου μονοπατιού. Αρχικά κινούμαστε μέσω χωματόδρομου και στη συνέχεια μέσα σε ελατόδασος με εναλλαγές στο τοπίο και τη βλάστηση. Το μονοπάτι λίγο πριν το καταφύγιο κάνει διχάλα. Αριστερά καταλήγει σε μια στάνη και ο χωματόδρομος ανηφορικά οδηγεί στο καταφύγιο. Δεξιά η διαδρομή καταλήγει πάλι στο καταφύγιο, είναι όμως πιο σύντομη.

Η διαμονή και τις 2 ημέρες πραγματοποιήθηκε στο σημείο Νεραιδοχώρι το οποίο βρίσκεται πλησίον του ΧΚ του Περτουλίου

Μπάνιο στο… βουνό! Δυτικό Ζαγόρι - Ήπειρος 2019

Γράφει ο Πέτρος Γιαγτζόγλου

Οι «ορεινές παραλίες» της Ηπείρου

Τα νησιά αποτελούν νούμερο ένα προορισμό το καλοκαίρι, αλλά για όσους προτιμούν τις εναλλακτικές διακοπές, αγαπούν όμως και το μπάνιο, υπάρχει μια άλλη λύση.

Για όσους αγαπούν το βουνό, λοιπόν, υπάρχουν και οι ορεινές παραλίες κι αυτές της Ηπείρου είναι ιδανικές. Γνωρίστε τα μέρη που μπορείτε να κολυμπήσετε και θα γοητευτείτε...

Το έχουμε δηλώσει και στο παρελθόν εδώ....https://pierregiatzo.blogspot.com/2016/08/dont-talk-actdont-say-showdont-promise.html. Μας αρέσει το καλοκαίρι να κάνουμε περιηγήσεις στα beach bar των Ελληνικών Ποταμών και Λιμνών που βρίσκονται στις Οροσειρές της Πίνδου και αλλού https://pierregiatzo.blogspot.com/2010/10/blog-post_12.html. Μας αρέσουν οι Κολυμπήθρες και οι βάθρες των ελληνικών Βουνών. 

Μύθοι Ιστορίες 

Μύθος 1ος 

Η Δρακόλιμνη είναι ορεινή υποαλπική λίμνη στην Βόρεια Πίνδο. Βρίσκεται σε απρόσιτες βουνοκορφές ανέγγιχτες από ανθρώπινο χέρι, πηγή ξεκούρασης και ομορφιάς για τους λάτρεις της φύσης, ανεκτίμητο αντικείμενο μελέτης για τους επιστήμονες. Το όνομά της θυμίζει παραμύθι και η ύπαρξή της ένα πολύτιμο διαμάντι της φύσης.

Το όνομά της οφείλεται στο δράκο με μυθικές διαστάσεις, ο οποίος λέγεται ότι κατοικούσε σε αυτή και ήταν σε διαρκή διαμάχη με το δράκο που ζούσε στο Σμόλικα.  Το βάθος της δεν ξεπερνά τα 5 μ. 

Ο μύθος εξηγεί, σύμφωνα με τους ντόπιους, το γιατί οι όχθες της Δρακολίμνης του Σμόλικα έχουν άσπρο χρώμα με διάσπαρτες μαύρες πέτρες και οι όχθες της λίμνης της Τύμφης έχουν μαύρο χρώμα με διάσπαρτες άσπρες πέτρες.

Στα νερά της ζει ο αλπικός Τρίτωνας (tritus alpestris), ένα αμφίβιο με μήκος 8 - 12 εκ. με γκρίζα - καστανόμαυρη ράχη και κοκκινωπή κοιλιά χωρίς κηλίδες. Θεωρείται σπάνιο είδος και προστατεύεται από την ελληνική και την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Μύθος 2ος 

Σύμφωνα με άλλο θρύλο, ένα βράδυ βγήκε από τα νερά της Δρακολίμνης ένα μεγάλο άγριο κριάρι, που πρώτη φορά το έβλεπαν οι γύρω βοσκοί. Το κριάρι βέλαξε, καλώντας τα πρόβατα που έβοσκαν στο βουνό γύρω από τη λίμνη, και τότε όλα έτρεξαν ξοπίσω του. Τότε κι’ εκείνο πήδησε μέσα στη Δρακολίμνη και τα νερά κατάπιαν τα κοπάδια των τσοπάνηδων, που απόμειναν μονάχοι να κλαίνε την ξαφνική συμφορά τους. Το μεγάλο εκείνο κριάρι ήταν ο Δράκος της λίμνης, πού είχε επιθυμήσει αρνίσιο κρέας. Από τότε, οι Σαρακατσάνοι αποφεύγουν να βοσκούν τα κοπάδια τους κοντά στις Δρακολίμνες.

Μύθος 3ος 

Ο θρύλος του Αλή Πασά. Σύμφωνα με το θρύλο, οι Δράκοι δεν επιτρέπουν να αναμειχθεί στις λίμνες τους κανένας άλλος και βομβαρδίζουν με άγριο χαλάζι εκείνον πού θα επιχειρίσει να το κάνει. Οι κάτοικοι στα Ζαγόρια διηγούνται, ότι ο Αλή Πασάς. τον Ιούλιο τού 1814, θέλησε να ανεβάσει πάνω στη Δρακολίμνη της Γκαμήλας δύο βάρκες, δύο μονόξυλα, από τη λίμνη των Ιωαννίνων. Κατόρθωσε να φέρει τις βάρκες του ως την κορυφή των Ζαγοριών, αγγαρεύοντας άντρες και γυναίκες της περιοχής. Η μια βάρκα όμως καταστράφηκε και διαλύθηκε επί τόπου και από τότε ή κορυφή εκείνη ονομάζεται Μονόξυλο. Την άλλη την ανέβασαν ως το χωριό Ροδόβολη. 

Ξαφνικά ξέσπασε απροσδόκητα τρομερή καταιγίδα με βροχή, κεραυνούς και χοντρό χαλάζι, που αναποδογύρισε τις τέντες τού Πασά και κατέστρεψε τη βάρκα. Τόσο πολύ τρομοκρατήθηκε ο Αλή Πασάς από τη φοβερή εκείνη χαλαζοθύελλα, ώστε καβάλησε αμέσως το άλογό του και μέσα από στενά μονοπάτια κατρακύλησε ως το Σκαμνέλι. Μόλις εγκατέλειψε το βουνό αμέσως η καταιγίδα σταμάτησε και ο ουρανός καθάρισε. Εκείνος όμως δεν τόλμησε να ξαναγυρίσει. Λίγο διάστημα αργότερα, κάποιος Φάλαρης προσπάθησε κι’ αυτός ν’ ανεβάσει βάρκα στη μια Δρακολίμνη. Αλλά και αυτός δέχθηκε επίθεση σφοδρότατης χαλαζοθύελλας. Από τότε κανείς ποτέ, δεν επιχείρησε να ανεβάσει βάρκα στις Δρακολίμνες, οι οποίες παραμένουν απομονωμένες και ανεξερεύνητες.

Κολυμπήθρες - Άγρια ομορφιά στις φυσικές πισίνες.

Οι λεγόμενες κολυμπήθρες είναι στην πραγματικότητα κοιλώματα στα ασβεστολιθικά πετρώματα τα οποία δημιουργήθηκαν από τα νερά του ρέματος Ρογκοβού και συγκεκριμένα την κίνησή τους. Το ρέμα σχηματίζει στην πραγματικότητα φυσικές πισίνες που τους καλοκαιρινούς μήνες είναι ιδανικές ακόμη και για βουτιές. Το συγκεκριμένο ρέμα προέρχεται από την δυτική κορυφή της Τύμφης, δηλαδή τον Λάπατο και περνάει ανάμεσα στα δύο χωριά, το Μικρό και το Μεγάλο Πάπιγκο.

Εκεί, ανάμεσα στα δύο όμορφα και γραφικά αυτά χωριά βρίσκονται και οι κολυμπήθρες και το τοπίο είναι μαγευτικό όλες τις εποχές του χρόνου καθώς η φύση οργιάζει και τα χρώματα καθηλώνουν τον επισκέπτη. Για να φτάσει κανείς στις κολυμπήθρες θα δει περίπου 500 μέτρα πριν το Μικρό Πάπιγκο αριστερά, σχεδόν πάνω στο δρόμο, μια πινακίδα που οδηγεί προς το ρέμα Ρογκοβό και τις κολυμπήθρες. Μετά από λίγα μέτρα μέσα από ένα μοναπάτι ο επισκέπτης συναντά τις πρώτες κολυμπήθρες, ενώ μετά από μια απόσταση περίπου 10 λεπτών φτάνει κανείς και στις επόμενες.

Η διαδρομή δεν είναι μεγάλη και σίγουρα το τοπίο και η ομορφιά της φύσης θα σας ανταμείψουν. Το νερό είναι πάντα κρύο και οι λίγο τολμηροί που κάνουν μπάνιο σε ποτάμι δοκιμάζουν να κάνουν βουτιές. Η ιστορία  λέει ότι ακόμη και ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων απολάμβανε τους καλοκαιρινούς μήνες το μπάνιο του στις κολυμπήθρες.

Βουτιά στο καθαρότερο ποτάμι της Ευρώπης

Ο Βοϊδόμάτης χαρακτηρίζεται ως ένας από τους καθαρότερους ποταμούς της Ευρώπης, καθώς δεν αντιμετωπίζει προβλήματα ρύπανσης. Διασχίζει μία από τις ομορφότερες ορεινές τοποθεσίες της Ελλάδας, η οποία έχει χαρακτηριστεί Εθνικός Δρυμός από το 1973, καθώς και Φαράγγι του Βίκου  που αποτελεί μνημείο φυσικής ομορφιάς. Κατά μήκος του Βοϊδομάτη συναντώνται ορισμένα από τα ομορφότερα μονότοξα, ηπειρώτικα γεφύρια.

Το μήκος του είναι 25 χλμ., το υψόμετρο της διαδρομής του ξεκινάει στα 1.500 μ. και καταλήγει στα 500 μ., ενώ τα νερά του είναι ιδιαίτερα κρύα με μέγιστη θερμοκρασία τους 5 C. Ο Βοϊδομάτης διακρίνεται για το χρώμα των νερών του που είναι έντονα γαλάζιο και για τις εντυπωσιακές πηγές του που βγαίνουν με πίεση από τις ρίζες της Τύμφης. Ένα όμορφο και άγριο μονοπάτι ξεκινάει από το χωριό Βίκος και κατεβαίνει στις πηγές του ποταμού, περνώντας δίπλα από κάθετα βράχια και μέσα σε πυκνή βλάστηση. Το ποτάμι και το γύρω οικοσύστημα βρίσκεται μέσα στον Εθνικό Δρυμό Βίκου-Αώου, αποτελώντας ένα από τα σημαντικότερα οικοσυστήματά του. Ιδιαίτερα το κομμάτι που ξεκινάει από τις πηγές και καταλήγει στο γεφύρι της Αρίστης, είναι από τις πιο απομονωμένες περιοχές της χώρας, όπου πολλά ζώα και φυτά βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο.

Η ονομασία του Βοϊδομάτη προέρχεται από τις σλαβικές λέξεις voda (= νερό) και mati (= πηγή), και όχι από την καθιερωμένη παρετυμολογία βόιδι δηλ. βόδι και μάτι (μάτι του βοδιού).

  Ηπειρώτικα Βουνά  σας Ευχαριστούμε θερμά για την  Φιλοξενία -  ΕΟΣ Θεσσαλονίκης για το πανέμορφο αυτό ταξίδι....

Πηγές - Παραπομπές 

https://travelphoto.gr/%CE%B2%CE%BF%CF%8A%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B9/

http://www.naturagraeca.com/ws/214,278,100,1,1,%CE%92%CE%BF%CF%8A%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82

https://www.tovima.gr/2008/11/24/afieromata/mpanio-sto-boyno-2/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%BF%CF%8A%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82

Κορυφή Παπίκιο Ροδόπης με 45 φίλους από Θεσσαλονίκη και Κομοτηνή

Παπίκιο ή "Αητόβουνο" (υψόμετρο 1483μ.): Στα βήματα των μοναχών του 11ου αιώνα.

Ίσως είναι ένα από τα βουνά, που προσελκύει πολλούς ορειβάτες και περιπατητές. Ενδεχομένως και η τοποθεσία του το ευνοεί ιδιαίτερα, λόγω δυσκολίας στην προσβασιμότητα και υψoμετρική διαφοράς. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι υστερεί ενδιαφέροντος, ποικιλομορφίας σε χλωρίδα και πανίδα και σε αρχαιολογικό «πλούτο» από άλλες κορυφές της Ελλάδας.

Η ανάβαση έχει ιδιαίτερο βαθμό δυσκολίας. Καλό είναι να διαθέτετε κάποιο τζιπ, χωρίς όμως αυτό να κρίνεται και απαραίτητο, αφού ο δρόμος είναι βατός στα περισσότερα σημεία του. Αυτό, που δεν θα σας δυσκολέψει είναι το γεγονός ότι υπάρχει επαρκής σήμανση.  Η θέα από ψηλά είναι εκπληκτική με αυξημένη ορατότητα προς τον κάμπο της Κομοτηνής, το Πόρτο Λάγος, ακόμα και την Θάσο. Αρκεί βέβαια να μην συναντήσετε ομίχλη γιατί τότε για να δείτε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να βάλετε την φαντασία σας να δουλέψει.

Από το όρος Παπίκιο σχηματίζονται οι ποταμοί Βοζβόζης (στην αρχή του ονομάζεται Χιονόρεμα) που καταλήγει στην λίμνη Ισμαρίδα και ο Ασπροπόταμος ή Τραύος που καταλήγει στην λίμνη Βιστονίδα.

25η Μαρτίου 2018 με τους ΕΟΣ Κομοτηνής και Θεσσαλονίκης

Ανήμερα της εθνικής επετείου - ημέρα μνήμης αλλά και παρελάσεων 38 φίλοι από τον Ορειβατικό Σύλλογο της Θεσσαλονίκης επισκεπτόμενοι τις ημέρες αυτές την Κομοτηνή (τη προηγούμενη ημέρα επιχείρησαν διαδρομή στη Κορυφή Ίσμαρος Μαρώνειας) με την προσθήκη άλλων 7 μελών του ΕΟΣ Κομοτηνής δημιούργησαν μια ομάδα που από κοινού περπάτησαν μέχρι την κορυφή Παπίκιο Ροδόπης που βρίσκεται στα 1483μ. και είναι η ψηλότερη του Νομού μας. 

Ο καιρός αν και βροχερός την προηγούμενη έδειξε συναινετικός στο εγχείρημα αυτό των φίλων από την Θεσσαλονίκη και Κομοτηνή και δεν τους χάλασε το χατήρι. Η αλλαγή της ώρας βέβαια οι εκδηλώσεις μνήμης και η δυσκολία ανάβασης αλλά και χρονοβόρα (8 ώρες συνολική διάρκεια) αποθάρρυνε και άλλους φίλους να ενταχθούν στην ομάδα!

Η ομάδα από την αρχή έδειξε την διάθεση της αφού κατά την πορεία χωρίστηκε σε 2 γκρούπ, αυτούς που θα ανέβαιναν στην κορυφή και τους υπόλοιπου που θα κάλυπταν το μισό αυτής. 

Το φρέσκο χιόνι αλλά και η ομίχλη της διαδρομής από τα 1000 μέτρα και πάνω δεν απέτρεψε τους 31 συνολικά ορειβάτες να φτάσουν στα 1483μ. να ανταλλάξουν χαιρετισμούς εκ μέρους των δύο Προέδρων των αδελφών Συλλόγων και αφού ο καιρός δεν τους επέτρεψε να θαυμάσουν το τοπίο να αποθανατίσουν τη στιγμή με αναμνηστικές φωτογραφίες.

Η ομάδα στη συνέχεια των 31 ακολουθώντας την ίδια διαδρομή, διασχίζοντας το Φυλάκιο Μαχαίρα και το αναδασωμένο δάσος με θασίτικη πεύκης που εκτείνεται από το καταφύγιο της Ε.Ο.Δ. Διάσωσης μέχρι τον οικισμό Θάμνα κατέληξε σε ένα εστιατόριο της περιοχής οπού και γευμάτισε τηρώντας το έθιμο της ημέρας αυτής.